“ÜÇ KİŞİLİK MEDENİYET” ADLI OYUNUMUZUN ONUNCU BÖLÜMÜ.”

Mayıs 1, 2020 0 Yazar: admin
“ÜÇ KİŞİLİK MEDENİYET” ADLI OYUNUMUZUN ONUNCU BÖLÜMÜ.”

VEYSEL EFENDİ: Bu sessizlik hayra alamet değil.

ADAM: Demek yurt dışından buraya gelecekmiş. Ne candan bir dost bu. Hem de kısa bir sürede. Demek uçak biletini falan önceden almış. Yazıklar olsun.

KADIN: Ne demek bu şimdi? Basit bir dil sürçmesi için mi söyledin bunu yani? Yazıklar olsun.

ADAM: Ya da belki sen ona gidecektin. Hırsız beni burada öldürecek ve siz büyük, günahkâr aşkınızı rahat rahat yaşayacaktınız.

VEYSEL EFENDİ: Hiçbir erkek böyle bir kroşe vuramazdı. Resmen gurur duydum.

ADAM: Hiçbir yere gitmeyeceksin.

KADIN: Bunca hakaretten sonra seninle aynı evde bir dakika bile kalmam. Yarın dönmek üzere değil bir daha gelmemek üzere gidiyorum.

ADAM: Ne yani beni terk mi ediyorsun?

KADIN: Çok iyi anladın. Elveda sayın zengin aile çocuğu ekonomist beyefendi.

ADAM: Yanılıyorsun canım zengin aile çocuğu falan değildim. Öyle sokaklarda büyüdüm ki yaşamak için ne gerekiyorsa yapmayı orada öğrendim. Yalan ise en önemli meziyetlerimizden biriydi. Babam sadece bir ayyaş, annemse onun içecek parasını kazanmak için temizlik işine evlere giden bir zavallıydı. Büyürken yaptığım işleri saysam aklın durur. Daha boya tezgahını taşıyamayacak yaştayken başladım ayakkabı boyacılığına. Arabalara kendim binecek yaşa geldiğimde hanlarda tuvalet temizledim. Araba yıkadım günler geceler boyu soğukta her hücremin donduğunu hissederek. Kardeşlerimin hiçbirinin nerede olduğunu bile bilmiyorum. Yaşıyorlar mı ondan haberim yok. Annem öldüğü gece terk ettim evi ve bir daha dönmedim. Dönemedim. Bakamazdım onlara. Kendimi kurtarmalıydım. Sonra yıllar boyu vicdan azabı içinde kıvrandım durdum. Sokaklarda yatarak okudum liseyi. Sonra Veysel Öğretmenle tanıştım. Evet Veysel Efendi hayatımı değiştiren adam adaşındı. Bana sınıfımı anlattı. Dedi ki bir ezenler vardır bir ezilenler. İşte bu iki sınıfın savaşımı hiç bitmez. Ha bir gün bitecek ezilenler kazanıp ezensiz bir dünya kurduğunda. Ne güzel söylemişti ezilenler kazanıp ezensiz bir dünya kurduğunda. İnanmıştım. Sonra dünyaya baktım gördüm ki bu savaş benim yaşadığım sürede bitmez o zaman neden kaybedenin tarafında olayım. Açken sınıfın yok karnını doyur önce dedim.

VEYSEL EFENDİ: Bu gece duyduklarıma ben bile inanmıyorum.

KADIN: Bunca yıl bir yalan yaşamışım sayende. Ha bir de meziyetlerinin en büyüğü iftira atmakmış tebrik ederim.